Bütün simalar hepsi birer birer yok oluyor
Yerlerini başka yabancı yüzler doluruyor
Bir tek sima bile anlamaz sensizliÄŸimi
Taş basarım bağrıma
Ve;
Ağlarım yok olurcasına...
Artık ne sen gel ne onlar.!
Ben itilmişler arasında yalnızlığa mahkumum.
Bir akÅŸam saati penceremden bakarken
Kalabalık caddeler sensiz...
O zaman bir sızı yakar benliğimi,
Kimin yüzüne baksam seni hatırlarım onlarla...
Bir sevda türküsü çalar radyoda
Ben;
Yine seni hatırlarım...
Neden bugünlerde bu kadar bedbahtım
Hergün yine ve yeniden kahrolup
Sensizlik sarar dört bir yanımı
Anlıyorum;
Ben itilmişler arasında yalnızlığa mahkumum.
Bu yalnızlığım içinde tek çarem
Gözyaşlarımla yıkayabilirim bu yarayı
Kuruturcasına sararcasına...